Thursday, June 22, 2017

ஆப்பிள் பழமும், மூதறிஞர் ஜமீல் அஹமதும்..!


மூதறிஞர் தொடர்ந்தார்: “இந்த ஆப்பிளின் பின்னணியில் ஓர் அற்புதமான வரலாறு இருக்கிறது. நீங்கள் அதை எழுத வேண்டும். சில ஆண்டுகளுக்கு முன் இல்லஸ்ட்ரேட் வீக்லி ஆஃப் இந்தியாவில் நான் ஒரு கட்டுரையை வாசித்தேன். ஆப்பிள் இந்தியாவுக்கு வந்தது சம்பந்தமான கட்டுரை அது. நீங்கள் அந்தக் கட்டுரையை வாசித்துவிட்டு எழுத வேண்டும்” – என்றார்.~இக்வான் அமீர்

''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''

”நாளொன்று ஆப்பிள் சாப்பிட்டால், மருத்துவர் தேவையே இல்லை” (An Apple a day keeps the doctor away) – என்றொரு சொலவடை உண்டு.

அது சரி… வட அமெரிக்காவை பூர்வீகமாக கொண்ட ஆப்பிள் பழம் இந்தியாவுக்கு எவ்வாறு வந்தது உங்களில் எத்தனை பேருக்கு தெரியும்?

இந்த கேள்விக்கு பதில் சொல்வதற்கு முன்பாக ஒரு சின்ன பிளாஷ் பேக் சொல்லியே ஆக வேண்டும்.

''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
ஒருநாள், மூதறிஞர் ஜமீல் அஹ்மது சாஹெப்பிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது, தமது முன்னால் தட்டில் வைத்திருந்த பழத்துண்டுகளில் ஓர் ஆப்பிள் துண்டை எடுத்துக் காட்டி ”இக்வான் சாப்.. இதோ இந்த ஆப்பிள் நமது நாட்டுக்கு எப்படி வந்தது என்ற கதை உங்களுக்குத் தெரியுமா?” – என்று கேட்டார்.
எந்த பதிலும் சொல்லாமல் மௌனம் காப்பதே சரியாக எனக்குத் தோன்ற அவ்வாறே செய்தேன்.

”இந்த ஆப்பிள் இந்தியாவுக்கு வந்ததற்கும், இயக்கத்துக்கும் பெரும் தொடர்பு இருக்கிறது. உண்மைதான், ஓர் இயக்கவாதி தனது இலக்கை அடைய எப்படி எல்லாம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்? மக்களை சீர்த்திருத்த எப்படி எல்லாம் உழைக்க வேண்டும் என்பதற்கு நல்லதொரு உதாரணம் அது.”

பேசுவதைவிட கேட்பது எனக்கு அதிகம் பிடிக்குமாதலால் நான் கவனமாக கேட்க ஆரம்பித்தேன்.

மூதறிஞர் தொடர்ந்தார்: “இந்த ஆப்பிளின் பின்னணியில் ஓர் அற்புதமான வரலாறு இருக்கிறது. நீங்கள் அதை எழுத வேண்டும். சில ஆண்டுகளுக்கு முன் இல்லஸ்ட்ரேட் வீக்லி ஆஃப் இந்தியாவில் நான் ஒரு கட்டுரையை வாசித்தேன். ஆப்பிள் இந்தியாவுக்கு வந்தது சம்பந்தமான கட்டுரை அது. நீங்கள் அந்தக் கட்டுரையை வாசித்துவிட்டு எழுத வேண்டும்” – என்றார்.

அப்போது, இல்லஸ்ட்ரேட் வீக்லி ஆஃப் இந்தியா மூடுவிழா கண்டிருந்தது.

நான் இதைக் குறித்து சொன்னதும், ”ஆமாம்..! ஆனால், அந்த பத்திரிகை அலுவலகம் சென்று பழைய இதழ்கள் குறித்து கேட்டு குறிப்பிட்ட இதழ் கிடைக்கிறதா என்று முயற்சி செய்யுங்கள்!” – என்று அவர் வழியும் சொன்னார்.

அதன் பின்னும் பலமுறை மூதறிஞர் ஜமீல் அஹமது சாஹெப் எனக்கு ஆப்பிள் வரலாறு சம்பந்தமாக நினைவூட்டியவாறே இருந்தார்.அவரது மறைவுக்கு பின்னும் என்னால் அந்தக் கட்டுரையை எழுத முடியவில்லையே என்ற வருத்தம் என்னை சதா அலைக்கழித்தவாறே இருந்தது.

மேற்படி கட்டுரை வெளியான இதழ் எனக்கு கிடைக்கவேயில்லை. ஆனாலும் நான் தேடுவதை நிறுத்தவே இல்லை.

இது நடந்து பத்தாண்டுகளுக்கு மேலாக இருக்கும். சமீபத்தில் ஒருநாள் கூகுளில் தேடிக் கொண்டிருந்தபோது அந்தக் கட்டுரை சம்பந்தமான தகவல்கள் எனக்குக் கிடைத்தன.

எல்லையற்ற மகிழ்ச்சி எனக்கு. எனது ஆசானின் ஆசையை உயிருள்ள போது நிறைவேற்ற முடியாவிட்டாலும், அவரது மரணத்துக்கு பின்னாவது தட்டாமல் நிறைவேற்றும் மகிழ்ச்சி அது. அதுவும் ரமளானின் ஆயிரம் மாதங்களைவிட கண்ணியம் மிக்க லைலத்துல் கத்ர் இரவில் இதை எழுதி முடிக்கும் வாய்ப்பளித்த இறைவனுக்கு நன்றியும்… புகழும்..!

மௌலானா தங்கள் ஆசையை நான் நிறைவேற்றிவிட்டேன். காலமே நீ சாட்சியாக இரு! வாசிப்போரே நீங்களும் சாட்சிகளாக இருங்கள்..!

'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''

இந்தியாவில் முதன் முதலாக ஆப்பிள் பழக்கன்று பிரிட்டீஷ் ராணுவத்தைச் சேர்ந்த R.C லீ என்பவரால் குளு பள்ளத்தாக்கில் 1870-ல், நடப்பட்டது. நியூவ்டவுன் பிப்பின்ஸ், கிங் ஆஃப் பிப்பின், கோக்ஸ் ஆரஞ்ச் பிப்பின் போன்ற பழ வகைகளை அவர் நமது நாட்டில் அறிமுகப்படுத்தியபோதும் அவற்றின் புளிப்பு, இனிப்பு கலந்த சுவையால் அவ்வளவாக நமது விவசாயிகளின் வரவேற்பை பெற முடியவில்லை. மா, பலா போன்ற சுவை மிகுந்த பாரம்பர்ய பழங்களை விளைவித்து வந்த இந்திய விவசாயிகள் ஆப்பிளின் சுவையை விரும்பவில்லை என்பது வியப்பான செய்தியும் அல்ல.

இந்நிலையில்தான் அந்த இளைஞர், வணிக ரீதியாக ஆப்பிள் பழங்களை விளைவித்து பின்தங்கியிருந்த இமாச்சலப்பிரதேசத்தின் ஏழ்மையை விரட்டியடித்தார்.

சாமுவேல் இவான் ஸ்டோக் என்ற பெயர் கொண்ட அந்த இளைஞர், ஆகஸ்ட் 6-1882-ல், அமெரிக்காவின் பிலடெல்பியாவின் புறநகர் பகுதியில் பிறந்தார்.

1900-ல், நியூயார்க்கின் மொஹெகென் லேக் ராணுவ அகடாமியில் பட்டப்படிப்பை முடித்தார். மேற்படிப்புக்காக கார்னெல் பல்கலைக்கழகத்தில் சேர்ந்தார்.

சமூக சேவைகளில் மிகவும் ஈடுபாடு கொண்டிருந்த சாமுவேல் ஸ்டோக் ஒருமுறை கிருத்துவ தேவாலயத்தில் ஒரு சொற்பொழிவைக் கேட்கும் வாய்ப்பைப் பெற்றார். இந்தியாவில் தமது வாழ்நாள் முழுவதையும் தொழுநோயாளிகளின் சேவைக்காக அர்ப்பணித்திருந்த மருத்துவரான டாக்டர் கார்ல்டன்னின் சொற்பொழிவுதான் அது. சமூகத்தால் தனிமைப்படுத்தப்படும் தொழுநோயாளிகளின் பரிதாபகரமான நிலைகுறித்து உள்ளம் நெகிழச் செய்யும் அந்த சொற்பொழிவு அந்த இளைஞரை உடையச் செய்தது. நிலைகுலைந்து போனவர் கண்ணீர் சிந்தி அழலானார். இதுவே அவரது வாழ்வில் திருப்புமுனையாக அமைந்தது. கடைசியில் தனது மேற்படிப்பை தொடர மனமில்லாமல் டாக்டர் கார்ல்டன்னோடு சமூகப் பணிகளில் தம்மை இணைந்து கொண்டார்.

ஜனவரி 9- 1904-ல், டாக்டர் கார்ல்டன் குடும்பத்தாரோடு இந்தியாவை அடைந்த சாமுவேல் ஸ்டோக் பிப்ரவரி 26, 1904-ல் மும்பையை அடைந்தார்.

தொழுநோயாளிகளின் இல்லம், இமாச்சலப்பிரதேசத்தின் அடிவாரத்தில் கிருத்துவ மெஷினரியால் 1868-ல், அமைக்கப்பட்டிருந்தது.

சமூகத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்டிருந்த தொழுநோயாளிகளை டாக்டர் கார்ல்டன்னும் அவரது துணைவியாரும் கவனித்து வந்தனர். இங்குதான் மனித இனத்துக்கான சேவையை சாமுவேல் ஸ்டோக் முதன் முதலில் ஆரம்பித்தார்.

ஆரம்பத்தில், தொழுநோயாளிகளின் தோற்றம் கண்டு அதிர்ச்சியுற்ற சாமுவேல் ஸ்டோக் அதன்பின், அவர்கள் மீது இரக்கம் கொண்டார். அவர்களின் துன்பம் தீர சிகிச்சை அளிக்க ஆரம்பித்தார்.

தொழுநோயல் பாதிக்கப்பட்டு ஆதரவற்றிருந்த 4 வயது கிர்பா ராமை தத்து எடுத்துக் கொண்டார்.

தனது பணியின் எல்லையான பஞ்சாபின் பல பகுதிகளுக்கு டாக்டர் கார்ல்டன்னோடு பயணம் செய்தார். கடுமையான வெப்பத்தால் பாதிக்கப்பட்டு நோயுற்றார். குணமடைந்ததும், சட்லுஜ் நதிக்கரையில் அமைந்திருந்த கோட்கர் என்னும் குக்கிராமத்துக்கு அனுப்பப்பட்டார்.

1815-ல், அமர் சிங் தாபாவின் தலைமையில் திரண்ட நேபாளி படையினரை பிரிட்டீஷ் படையினர் தோற்கடித்தனர். கோட்கரில் படைத்தளத்தையும் அமைத்தனர். 1872-ல், சிறிய சர்ச் ஒன்றும் அங்கு கட்டப்பட்டது. பசுமையும், குளிர்ச்சியும் மிக்க இந்த இடத்தால் மனம் கவரப்பட்ட சாமுவேல் ஸடோக் அங்கேயே தங்கி தமது பணிகளைத் தொடர முடிவெடுத்தார். வெகு விரைவிலேயே மக்கள் மத்தியில் செல்வாக்குள்ள நபராக மாறிவிட்டார்.

1905-ல், இமாச்சல மலையடிவாரத்தில் அமைந்திருந்த கங்கரா நகர் நிலநடுக்கத்தால் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டது. இதை அறிந்த சாமுவேல் ஸ்டோக் மீட்புக்குழுவினரோடு அங்கு சென்று மீட்புப் பணிகளில் ஈடுபட்டார்.

நிலநடுக்கத்தில், பெற்றோரை பறிக்கொடுத்த நூற்றுக்கணக்கான குழந்தைகள் அனாதைகளாயினர். ஆயிரக்கணக்கானோர் வீடுகள் இடிந்து தெருவில் நின்றனர். இந்தச் சூழலில் ஐந்து குழந்தைகளை சாமுவேல் ஸடோக் தத்தெடுத்துக் கொண்டார்.

1910-ல் சாமுவேல் ஸ்டோக்கின் தந்தையார் மரணமுற்றதைத் தொடர்ந்து அவர் அமெரிக்கா சென்றார். 1911-ல் இந்தியா திரும்பியவர் உள்ளுரைச் சேர்ந்த பெண் அக்னெஸ்ஸை மணந்து கொண்டார்.

இந்நிலையில், இங்கிலாந்தைச் சேர்ந்த எம்மா மாடில்டா பேட்ஸ் என்னும் விதவை சீமாட்டி, தனது தேயிலைத் தோட்டத்தை விற்பனை செய்துவிட்டு பழையபடி இங்கிலாந்து திரும்பி செல்ல விரும்பினார். அந்த தோட்டத்தை விலைக்கு வாங்கி சாமுவேல் ஸ்டோக் விவசாயம் செய்ய ஆரம்பித்தார்.

பின்தங்கியிருந்த பகுதியின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு ஆப்பிள் பயிரிடுவது உகந்தது என்று முடிவெடுத்த அவர் 1914-ல், தமது பண்ணையின் மண் மாதிரிகளோடு அமெரிக்கா சென்றார். திரும்பிவரும்போது, ஐந்து விதமான ஆப்பிள் பழக்கன்றுகளை உலகப் புகழ் பெற்ற ஸ்டார்க் பிரதர்ஸ் ஆஃப் லூசியானா நாற்றுப் பண்ணையிலிருந்து கொண்டு வந்து நடவு செய்தார்.

ஆப்பிள் குறித்து உள்ளுர் விவசாயிகளிடம் விழிப்புணர்வு பரப்புரைகளை தொடர்ந்து மேற்கொண்டார். அது அவ்வளவு எளிதான பணியாக இல்லை. பழமையான விவசாய முறைமைகளிலிருந்து நவீன விவசாய முறைகளுக்கு அவர்களை மாற்ற மிகவும் உழைக்க வேண்டியிருந்தது. இதற்காக தனது பண்ணைக்குள் ஒரு பள்ளிக்கூடத்தை அமைத்து உள்ளுர் குழந்தைகள் கல்வி கற்ற ஏற்பாடு செய்தார். அந்தக் குழந்தைகளுக்கு பல்வேறு பழவகைகளை பயிரிடுவதற்கான யுக்திகளை அவர்களுக்கு சிறுவயதிலிருந்தே போதித்தார். படித்து முடித்த குழந்தைகள் வளர்ந்து ஆளாகியதும் விவசாய நுணுக்கங்களில் திறமையானவர்களாக மாறத்தான் அந்த ஏற்பாடு.

ஆப்பிள் பயிரிடுவதன் மூலமாக பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு உதவியதோடு நில்லாமல் பின்தங்கிய மக்கள் வாழும் அத்தகைய மலைப்பகுதிகளில் ஆப்பிள் பயிர் ஒன்றுதான் அவர்களின் வாழ்வை வளப்படுத்துவதற்கான ஒரே தீர்வு என்பதை செயல் ரீதியாக நிரூபித்தார்.

இந்தியாவைத் தொடர்ந்து நேபாளத்துக்கும், பூடானுக்கும் ஆப்பிள் சென்ற கதை இதுதான்.

ஓர் இயக்கவாதி தனது கொள்கை, கோட்பாடுகளை நிறைவேற்ற தியாகங்களால் முன்னெடுத்துச் சென்ற கதை. ஒவ்வொரு இயக்கத்தாரும் படித்து பாடம் பெற வேண்டிய உண்மை கதை.

ஆதார இணைப்பு
“““““““““““““““““““““““““““
http://www.himachaltravelblog.com/…/thanedhar-a-story-of-…/…
https://en.wikipedia.org/wiki/Satyananda_Stokes

ரமலான் நோன்பு சிறப்புக் கட்டுரை: வீசும் காற்றைப் போல் தர்மம் செய்பவர்

 
இந்த வசனங்களை ஓதிய பின், மக்கள் இறைவழியில் தர்மம் செய்ய வேண்டும். அதற்காக, பொற்காசுகளையும் வெள்ளிக்காசுகளையும் வழங்கிட வேண்டும். துணிமணிகளை அளித்திட வேண்டும். கோதுமை ஒரு மரக்காலும் பேரீச்சம் பழம் ஒரு மரக்காலும் தந்துதவ வேண்டும். அதுவுமில்லாதவர் ஒரு பேரீச்சம் பழத்தின் பாதித் துண்டையாவது தந்திட வேண்டும்!” என்று அறிவுறுத்தினார்~ இக்வான் அமீர்
 
'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
அது ஒரு காலை நேரம். நபிகளாரின் திருச்சபையில் நபித்தோழர்கள் அமர்ந்திருக்க, சிலர் முரட்டுக் கம்பளியைப் போர்த்திக்கொண்டு அங்கு வந்தார்கள். முளர் குலத்தைச் சேர்ந்த அவர்களது உடலின் பெரும் பகுதி நிர்வாணமாக இருந்தது. அவர்களின் ஏழ்மைக் கோலம் நபிகளாரைப் பாதிக்க அவருடைய திருமுகம் வருத்தத்தால் வாடிவிட்டது.

நபிகளார் வீட்டுக்குள் சென்றார். அதன்பிறகு வெளியே வந்தார். இதற்குள் தொழுகை நேரம் வந்துவிடவே தோழர் பிலாலை அழைத்து, தொழுகைக்கான அழைப்பு விடுக்கும்படி பணித்தார். தொழுகை முடிவில் நபிகளார் சிற்றுரையாற்றினார். அந்த உரையில் திருக்குா் ஆனின் சில முக்கிய வசனங்களை ஓதிக் காட்டினார்.

“மனிதர்களே! உங்களை ஓர் ஆன்மாவிலிருந்து படைத்த உங்கள் இறைவனுக்கு நீங்கள் அஞ்சுங்கள். அதே ஆன்மாவிலிருந்து அதனுடைய துணையை அவன் உண்டாக்கினான். அவை இரண்டின் மூலம் உலகில் அதிகமான ஆண்களையும் பெண்களையும் பரவச் செய்தான். எந்த இறைவனின் பெயரைக் கொண்டு நீங்கள் மற்றவரிடம் உரிமைகளைக் கோருகிறீர்களோ, அந்த இறைவனுக்கு அஞ்சுங்கள். ரத்த பந்த உறவுகளைச் சீர்குலைப்பதிலிருந்து விலகி வாழுங்கள். திண்ணமாக, இறைவன் உங்களைக் கண்காணித்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்”

மனிதர்கள் அனைவரும் ஒரே இறைவனால் படைக்கப்பட்ட ஒரே தாய்-தந்தை வம்சாவழியினர். ரத்த பந்த உறவுமுறையினர். அதனால், ஒவ்வொருவரும் அடுத்தவரிடம் பரிவுடனும் இரக்கத்துடனும் நடந்து கொள்ள வேண்டும். தேவையுள்ளோரின் தேவைகளைத் தீர்த்து வைக்காமலிருப்பது இறைவனின் கோபத்தைப் பெற்றுத் தரும் என்று அறிவுறுத்தும் வசனம் இது.

அடுத்ததாக , “இறைநம்பிக்கை கொண்டவர்களே! இறைவனுக்கு அஞ்சுங்கள். ஒவ்வொரு மனிதனும் நாளைய தினத்துக்காக எதைத் தயார் செய்து வைத்திருக்கிறான் என்று பார்க்கட்டும். இறைவனுக்கு அஞ்சிய வண்ணம் இருங்கள். நீங்கள் செய்யும் செயல்கள் அனைத்தையும் திண்ணமாக இறைவன் அறிபவனாக இருக்கிறான்” என்ற வசனத்தை நபிகளார் ஓதினார். இதன் மூலமாக ஏழை, எளியோருக்காகச் செலவிடப்படும் செல்வம் மனிதனுக்கு மறுமை நாளில் அழியாத சேமிப்பாக மாறுகிறது என்ற கருத்தைச் சுட்டிக் காட்டினார்.

இந்த வசனங்களை ஓதிய பின், மக்கள் இறைவழியில் தர்மம் செய்ய வேண்டும். அதற்காக, பொற்காசுகளையும் வெள்ளிக்காசுகளையும் வழங்கிட வேண்டும். துணிமணிகளை அளித்திட வேண்டும். கோதுமை ஒரு மரக்காலும் பேரீச்சம் பழம் ஒரு மரக்காலும் தந்துதவ வேண்டும். அதுவுமில்லாதவர் ஒரு பேரீச்சம் பழத்தின் பாதித் துண்டையாவது தந்திட வேண்டும்!” என்று அறிவுறுத்தினார்.

உணர்ச்சி மிக்க இந்த உரையைக் கேட்டதும் நபித்தோழர்கள் ஒருவர் பின் ஒருவராகத் தர்மம் செய்ய ஆரம்பித்தார்கள். கடைசியில் தானியங்கள், துணிமணிகள் என்று இரண்டு குவியல்கள் சேர்ந்துவிட்டன.

மக்களின் அறப்பணிகளுக்கான ஆர்வம் கண்டு நபிகளாரின் திருமுகம் மகிழ்ச்சியால் பொன்னிறம் பூசியதுபோல மலர்ந்து பிரகாசிக்கலாயிற்று.

அதேபோல, மற்றோர் இடத்தில், ரமலான் மாதத்தின் சிறப்புகளை உணர்த்தி அதற்கு முந்தைய மாதமான ஷ அபான் மாதத்தின் கடைசியில் நபிகளார் உரையொன்றை நிகழ்த்தினார். அந்த உரையின் கடைசிப் பகுதியாக, ரமலான் மாதம் சமுதாயத்திலுள்ள ஏழை, எளியோர் மீது அனுதாபமும் பரிவும் காட்ட வேண்டிய மாதம் என்று குறிப்பிட்டு வலியுறுத்துகிறார்.

தேவையுள்ளோர்க்கு வாரி வழங்கும் பண்பினரான நபிகளார் ரமலான் மாதத்தில் வேகமாக வீசும் காற்றைப்போல தான, தர்மங்களை விரைந்து செய்பவராக இருந்தார்.

(தி இந்து, ஆனந்த ஜோதி இணைப்பில் 22.06.2017 அன்று பிரசுரமான எனது கட்டுரை)
 

Saturday, June 17, 2017

தந்தையின் உடைமைகள்!



சற்று நேர இடைவெளிக்குப் பிறகு பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டே அவர் தொடர்ந்தார். “இன்றோ நான் மிகவும் பலவீனமானவனாக ஆகிவிட்டேன் இறைவனின் தூதரே! இவனோ இளமையுடன் பலசாலியாக இருக்கின்றான். இந்த தள்ளாமையில் எனது தேவைகளுக்காக இப்போது இவன் தன் உடமைகளைப் பகிர்வதைத் தடுக்கிறான் இறைவனின் தூதரே!” என சொல்லும்போதே, முதியவர் குழந்தையைப் போல தேம்பித் தேம்பி அழலானார்.~இக்வான் அமீர்

''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
நபிகளாரின் திருச்சபை. அங்கே ஒரு இளைஞர் வந்தார். அவரது முகம் கோபத்தால் சிவந்திருந்தது. உதடுகள் துடிதுடிக்க, “இறைவனின் தூதரே! என் தந்தையார் எனது பொருளை நினைத்த போதெல்லாம் எடுத்துச் செலவழிக்கிறார்! அவரது போக்கு எல்லையில்லாமல் போய் கொண்டிருக்கிறது!” என்று புகார் தொடுத்தார்.

நபிகளார் அந்த இளைஞரை அமைதிப்படுத்தி அவரது தந்தையை அழைத்து வரும்படி பணித்தார்.

சற்று நேரத்தில் தொலைவில் ஒரு உருவம் தெரிந்தது. வளைந்த முதுகு. தளர்ந்த நடை. நடுங்கும் உடல். பழுத்த நரை. இடுங்கிய கண்கள். கையில் ஒரு தடி ஊன்றியபடி நடக்க முடியாமல் நடந்து ஒரு முதியவர் அங்கு வந்து சேர்ந்தார்.

அவரை, அரவணைத்து பக்கத்தில் இருத்திக் கொண்டு மகனின் குற்றச்சாட்டை சொல்லி நபிகளார் விசாரித்தார். அதைக் கேட்டு முதியவர் கண் கலங்கினார். வார்த்தைகள் வெளிவராமல் தடுமாறினார். சற்று நேரத்துக்கு பின் தழுதழுத்த குரலில் பேச ஆரம்பித்தார்.

“இறைவனின் தூதரே! இதோ.. இங்கே.. நிற்கும் என் மகன் ஒரு காலத்தில் குழந்தையாக மிகவும் பலவீனமானவனாக, எதையும் செய்ய இயலாதவனாக இருந்தான். அப்போது, நானோ மிகவும் பலசாலியாக, நினைத்ததைச் செய்யும் வலிமை உள்ளவனாக இருந்தேன். இதோ இப்போது இளைஞனாக நிற்கும் இவன், அவனது குழந்தைப் பருவத்தில் எல்லா தேவைகளுக்கும் என்னைச் சார்ந்து வாழும் நிலையில் வெறுங்கையுடன் இருந்தான். ஆனால், இன்றோ…நான்…. இறைவனின் தூதரே!” மேற்கொண்டு பேச முடியாமல் முதியவர் துக்கத்தில் தடுமாறினார்.

சற்று நேர இடைவெளிக்குப் பிறகு பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டே அவர் தொடர்ந்தார். “இன்றோ நான் மிகவும் பலவீனமானவனாக ஆகிவிட்டேன் இறைவனின் தூதரே! இவனோ இளமையுடன் பலசாலியாக இருக்கின்றான். இந்த தள்ளாமையில் எனது தேவைகளுக்காக இப்போது இவன் தன் உடமைகளைப் பகிர்வதைத் தடுக்கிறான் இறைவனின் தூதரே!” என சொல்லும்போதே, முதியவர் குழந்தையைப் போல தேம்பித் தேம்பி அழலானார்.

இதைக் கேட்டு கொண்டிருந்த நபிகளாரும் கண் கலங்கி விட்டார். கலங்கிய கண்களுடனேயே அந்த இளைஞரை நோக்கி நபிகளார் சொன்னார். “நீயும்.. உனது உடமைகளும் உனது தந்தையாருக்கே சொந்தம்!”

(தி இந்து, 09.04.2015-ல், பிரசுரமான எனது கட்டுரையிலிருந்து -
இணைப்புக்கு: http://tamil.thehindu.com/society/spirituality/%E0%AE%A4%E0%AE%A8%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AF%88%E0%AE%AF%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%89%E0%AE%9F%E0%AF%88%E0%AE%AE%E0%AF%88%E0%AE%95%E0%AE%B3%E0%AF%8D/article7082020.ece)

Thursday, June 15, 2017

அந்த பஞ்சாயத்துக்கான தீர்ப்பை அவனிடமே விட்டுவிடுவோம்..!



என்னைக் கேட்டால் இந்து மக்கள் கட்சி தலைவர் அர்ஜுன் சம்பத் உட்பட பெரும்பாலோர் நபிகளாரின் திருச்செய்தி என்னவென்று அறியாதவர்கள்தான் என்பேன். ~இக்வான் அமீர்

“““““““““““““““““““““““““““““““““““““““““““

இரண்டு நாட்களுக்கு முன், நண்பர் ஒருவர், வாட்ஸ்அப்பில் நிகழ்படம் (நிகழ்ச்சியை அசையும் படமாகப் பதிவு செய்து காணல்) ஒன்றை எனக்கு அனுப்பியிருந்தார்.

உள்ளரங்கு நிகழ்ச்சி அது.

தலைப்பாகை, நீண்ட தாடி என்றிருந்த ஒருவர், தமிழ் மொழியை சிதைத்து உரையாற்றிக் கொண்டிருந்தார்.

ஐந்து நிமிடங்களுக்கான அந்தப் பதிவு, இறைவனிடம் நம்பிக்கையோடு இறைஞ்சுதல் சம்பந்தமானது. அதற்கு ஒப்புமை காட்டியது சகோதர சமயத்தாரின் நம்பிக்கையை!

உண்மையிலேயே இவர் யார் என்று எனக்குத் தெரியாது. எந்த அமைப்பைச் சார்ந்தவர் என்றும் தெரியாது. ஆனால், பயன்படுத்திய வார்த்தைகளோ சிலை வணங்கிகள், காஃபிர்கள். அதன்பிறகு அவர் பேச்சு எனக்கு அறவே பிடிக்கவில்லை.

நாம் திரும்ப… திரும்ப செய்யும் தவறுகள் மிக எளிதாக சம்பந்மேயில்லாமல் சொற்களை கொட்டுவதும், பட்டங்களைச் சூட்டுவதும்தான்!

• படைத்தவன் யார் என்று தெரிந்தும் மனம் முரண்டாக அவனை நிராகரிப்பதற்கும்,

• படைத்தவன் கட்டளைகள் இவைதான் என்று தெரிந்து அவற்றை ஏற்கப் பிடிக்காமல் மனதிற்கு திரையிட்டுக் கொள்வதற்கும்,

• படைத்தவன் குறித்த சரியான புரிதல் இல்லாமைக்கும் எவ்வளவோ வேறுபாடுகள் உண்டு.

“ஷிர்க்“ என்ற இணைவைப்பும், “குப்ர்“ எனப்படும் இறைமறுப்பும் விரிந்த பொருள் கொண்ட வார்த்தைகள். மாற்று சமூகத்தை நோக்கிதான் இவை பாயும் என்பதற்கு எவ்வித உத்திரவாதமும் இல்லை. சொந்த சமூகத்தை நோக்கியும் பாயலாம். முடிவில்லாத சர்ச்சைகளில் சமூகத்தை சிக்க வைக்கலாம்.

அதனால், எல்லா மனிதர்களையும் படைத்து, பரிபாலிக்கும் இறைவனிடமே இந்த பஞ்சாயத்துக்கான தீர்ப்பை விட்டுவிடுவோம்.

இது விளங்காமல் வார்த்தைகளில் ஒருவிதமான வெறுப்பை உமிழ்ந்து பேசுவது கடும் எதிரிகளையும் நேசித்த அன்பு நபிகளாரை தலைவராக ஏற்ற சமூகத்துக்கு அழகல்ல.

என்னைக் கேட்டால் இந்து மக்கள் கட்சி தலைவர் அர்ஜுன் சம்பத் உட்பட பெரும்பாலோர் நபிகளாரின் திருச்செய்தி என்னவென்று அறியாதவர்கள்தான் என்பேன்.

வரலாற்றுக் கால கொடியவன் “பாரோ“ என்று பரவலாக அழைக்கப்படும் சர்வாதிகாரி, இறுமாப்பால் தன்னை இறைவன் என்று பிரகடனம் செய்து கொண்டவன் எகிப்தின் பிர்அவ்ன். அந்த கொடுங்கோலனிடம் மூஸா நபியை அனுப்புகிறான் இறைவன்.

படைப்பின் இயல்பான மனிதனுக்கு அளிக்கப்பட்ட வரையறுக்கப்பட்ட சுயஅதிகாரத்துக்கும், விதிக்கும் இடையிலான ஒரு மெல்லிய இழையினூடே நகருகிறது அந்த வரலாற்று சம்பவம். அதில் இறுதி வாய்ப்பாய் தன்னைக் குறித்து அறிவுறுத்த மூஸா நபிக்கு ஆணையிடுகின்றான் இறைவன். ஒருவேளை கொடுங்கோலன் பிர்அவ்ன் மனம் திருந்தலாம் என்று தாயன்போடு அளிக்கப்படும் வாய்ப்பு அது.

இந்த புரிதலை உள்வாங்கியவர்கள் மேலே சொன்ன சகோதரர் அர்ஜுன் சம்பத்வரை இறைவனின் திருச் செய்தியை சேர்ப்பதில் எந்த கருத்து வேறுபாடும் கொள்ள மாட்டார்கள்.

எங்கள் எதிர் வீட்டு கிருத்துவ குடும்பத்தார் சென்றாண்டுவரை நோன்பு கஞ்சிவரை எந்த பேதமும் பார்க்காமல் சகஜமாக வாங்கி குடிப்பார்கள்.

ஆனால், இப்போது என்னவோ நாங்கள் தீண்டத் தகாதவர்களைப் போலவே எங்களிடம் நடந்து கொள்கிறார்கள். ஊரெல்லாம் ரமலானின் புனிதமான உணவாய் அருந்தும் நோன்பு கஞ்சியை ஏற்க மறுக்கிறார்கள். புதிதாய் அவர்கள் சேர்ந்து வழிப்படும் அமைப்பின் ஷிர்க் எனப்படும் இணை வைப்பாளர் பட்டியலில் நாங்கள் இடம் பெற்று விட்டோமோ என்னவோ!

நாம் விளங்க மறுப்பது போலவேதான் இதுவும்.


Wednesday, June 14, 2017

நோன்பு ஒரு கேடயம்


 
நோன்பை கடமையாக்கியதில், இறைவனின் நோக்கம் மனிதனை நல்லவனாக ஆக்குவதேயாகும். இந்நிலையில், ஒரு மனிதன் இந்த நோக்கத்தை அறியாமல் அல்லது அந்த நோக்கத்தை புறக்கணித்து செயல்படும்போது, அதுவும் இவற்றையெல்லாம் தடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று பயிற்சி களமாகக்கப்பட்ட ரமலான் மாதத்தில் எந்தவிதமான மாற்றங்களையும் தன்னுள் ஏற்படுத்திக் கொள்ளவில்லை என்றால் காலை முதல் மாலை வரையில் உணவு உண்ணாமலும், குடிநீரை அருந்தாமலும் இருந்து யாருக்கு என்ன லாபம்?
•இக்வான் அமீர்

''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
உலகமென்னும் ஆசா – பாசங்களில் சிக்கி மனிதனின் உள்ளொளி மங்கிவிடுகிறது. அதை பிரகாசமாக்கி  சக மனிதர்களின் மீதான சமூக பொறுப்புகளை உணர்த்தி உலகளாவிய சகோதரத்துவ நேயத்தை மலரச் செய்து, இறைவனின் பேரன்புக்கு ஆளாக்க ஒரு சாதகமாக இருப்பதுதான் நோன்பு.

உலகம் முழுக்க வாழும் முஸ்லிம்கள் ஆண்டுதோறும் ஒரே மாதத்தில், ஒரே நேரத்தில் துவக்கி, ஒரே நேரத்தில் முடித்து, ஒரே இலக்கை அடைவதற்காக  உலக மக்கள் தொகையில் ஐந்தில் ஒரு பகுதி முஸ்லிம்கள் கடைபிடிக்கும் ஒரு புனித வேள்வி இது. மனித சமூக அமைப்பில் பல நூறு ஆண்டுகளாக நிலவும் ஒரு வித்யாசமான கட்டமைப்பு. இறைவனுக்காகவே, இறைக்கட்டளைகளை நிறைவேற்றி அவனது திரு உவப்பை எட்டுவதற்கான பிரத்யனம் இது.

நோன்பு என்பது எல்லா காலங்களிலும் எல்லா சமய மக்களிடமும் உலகம் முழுக்க பின்பற்றப்படும் ஓர் இறைவணக்கம். அளப்பரிய அதன் நன்மைகளை முன்வைத்துதான் முஸ்லிம்கள் மீதும் நோன்பு கடமையாக்கப்பட்டதாக திருக்குா்ஆன் குறிப்பிடுகிறது. இதன் மூலம் இறையச்சம் பெறலாம் என்று இயம்புகிறது. ரமலான் எனப்படுவது இறையச்சம் பெறுவதற்கான பயிற்சி பாசறையாகும்.

”நோன்பு ஒரு கேடயம். உங்களில் ஒருவர் நோன்பு நோற்றிருக்கும் நாளில் தம் நாவால் கெட்ட சொற்களைப் பேச வேண்டாம். சண்டை, சச்சரவில் ஈடுபட வேண்டாம். கூச்சலிட வேண்டாம். எவராவது வசைமொழிப் பேசினால், சண்டையிட முனைந்தால் தான் ஒரு நோன்பாளி என்பதை நினைவில் கொள்ளட்டும்.– என்று தீமைகளைத் தடுத்து நிறுத்தும் கேடயமாக நோன்பை உருவகப்படுத்தும் நபிகளார் மற்றொரு இடத்தில் இப்படியும் எச்சரிக்கிறார்: “எவர் நோன்பு நோற்றிருந்தும் பொய் சொல்வதையும், பொய்யான முறையில் செயல்படுவதையும் விடவில்லையோ அவர் பசித்திருப்பதையும், தாகித்திருப்பதையும் குறித்து இறைவனுக்கு எவ்வித அக்கறையுமில்லை”

நோன்பை கடமையாக்கியதில், இறைவனின் நோக்கம் மனிதனை நல்லவனாக ஆக்குவதேயாகும். இந்நிலையில், ஒரு மனிதன் இந்த நோக்கத்தை அறியாமல் அல்லது அந்த நோக்கத்தை புறக்கணித்து செயல்படும்போது, அதுவும் இவற்றையெல்லாம் தடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று பயிற்சி களமாகக்கப்பட்ட ரமலான் மாதத்தில் எந்தவிதமான மாற்றங்களையும் தன்னுள் ஏற்படுத்திக் கொள்ளவில்லை என்றால் காலை முதல் மாலை வரையில் உணவு உண்ணாமலும், குடிநீரை அருந்தாமலும் இருந்து யாருக்கு என்ன லாபம்?

இத்தகையவர்கள் துரதிஷ்டசாலிகள் என்கிறார் நபிகளார்: ”எத்தனையோ நோன்பாளிகள் நற்பேறற்றோராய் உள்ளனர். அவர்களுக்கு அவர்களின் நோன்பின் வாயிலாக பசியையும், தாகத்தையும் தவிர வேறெதுவும் கிடைப்பதில்லை. மேலும், நோன்புக்கால இரவுகளில் விழித்திருந்து “தராவீஹ்“ (நோன்பு கால உபரி தொழுகை) தொழுவோர் பலர் இருக்கின்றனர். இந்தத் தொழுகையின் மூலமாக அவர்கள் கண் விழித்திருந்ததைத் தவிர வெறெதுவும் அவர்கள் அடைவதில்லை.